deniz feneri ./2

şimdi olduğu gibi görünebilir, kendi kendine olabilirdi. şu son zamanlarda en çok gereksinme duyduğu şey de buydu -düşünmek; düşünmek bile değil, susmak, yalnız başına kalmak. o zaman tüm o abartılı, yaldızlı, sesli varlık ve davranışlar buhar olup uçuyor, insan törensel bir duygu içinde ufalıp kendine dönüyor, kimselerin göremediği, karanlıktan kama gibi keskin bir öz oluyordu.

……

onun bildiğine göre, insan kendi kendine kalıp da böyle karanlıktan bir öz olmadıkça, hiçbir zaman rahata kavuşamazdı. kişilik yok olunca, o sıkıntılar, o telaşlar, o kıpırtılar da yok oluyordu; her şey bu dinginlik, bu rahatlık, bu sonsuzluk içinde birleşip toplanınca, mrs. ramsay yaşamı yenik düşürmüş gibi olur, içinden kopan bir yengi çığlığı dudaklarına dek yükselirdi.

virginia woolf

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir