orhan veli’nin birdenbire’si

her şey birdenbire oldu.
birdenbire vurdu gün ışığı yere;
gökyüzü birdenbire oldu;
mavi birdenbire;
her şey birdenbire oldu;
birdenbire tütmeye başladı duman topraktan;
filiz birdenbire oldu, tomurcuk birdenbire.
yemiş birdenbire oldu.

birdenbire,
birdenbire;
her şey birdenbire oldu.
kız birdenbire, oğlan birdenbire;
yollar, kırlar, kediler, insanlar…
aşk birdenbire oldu,
sevinç birdenbire.

orhan veli

orhan veli’nin oda’sı

ben miyim bu şeylerin sahibi?
kafamda bir çocuk var, meraksız.
iç âlemim oyuncaktan farksız;
odam, içime bir ayna gibi.

bir ışık oyunu var tavanda.
gölgeler sesler birleşiyor
ve bir karga beynimi deşiyor
azaplar kemirdiğim bu anda.

kardeşini öldürüyor kabil,
içimde bir yalnızlık duygusu;
ölüm kadar uzun yaz uykusu,
sıkıntı ile geçilen sahil.

Devamı