insan neyle yaşar

önceleri tanrı’nın insana sırf yaşasınlar diye can verdiğini sanıyordum; artık diğer nedenleri de biliyorum.
anladım ki tanrı insanların ayrı yaşamasını istemiyor; bu yüzden tek tek neye ihtiyaçları olduğunu açık etmiyor. beraber yaşamalarını istediğinden hepsine kendileri ve diğerlerinin neye ihtiyacı olduğunu gösteriyor.
insanlar sadece kendi hayatları için kaygılandıkları, kendilerini kolladıkları için yaşar sanırdım, oysa onları yaşatan tek şey sevgiymiş. seven insan tanrı’nın, tanrı da onun içindedir, çünkü tanrı sevgidir.

tolstoy

ivan ilyiç’in ölümü ./1

hep birbirinin benzeri yıllar. giderek daha da ölüleşen dünya. düzenli olarak dağdan aşağı iniyormuşum da, yukarı çıkıyorum sanıyormuşum sanki. öyle de oldu işte. yaşam ayaklarımın altından kayıp giderken, herkes beni yukarı çıkıyorum sanıyormuş… eh, hazırsın artık, ölebilirsin.
peki ama nedir bu? niçin? olamaz! yaşam böylesine anlamsız, bu kadar iğrenç olabilir mi? öyle idiyse, öylesine anlamsız, öylesine iğrenç idiyse, o zaman niçin ölmeli, niçin acı çekerek ölmeli? bir yanlışlık var bunda.

lev nikolayeviç tolstoy